We staan op het punt een autostoeltje te kopen. Omdat we vaak met de auto weggaan vinden we dat we niet op veiligheid mogen beknibbelen en willen we (zoals eigenlijk altijd) het beste van het beste voor onze kleine meid. We hebben ons dan ook goed voorbereid, vinden we zelf. We hebben zelfs de Consumentengids erop nageslagen! We zijn het alleen nog niet eens over de kleur. Mijn man wil dat het bij zijn auto past en ik vind hoe fluffier hoe beter… dat mag bij een meisje toch?!

De verkoopster vind het duidelijk nog wat vroeg voor een autostoeltje. Zij kan er misschien niets aan doen, maar ik haak af en loop naar de babykleding en laat de verkoopster achter met mijn man voor het technische aspect van alles. Iets met Isofix enzo…

Ik begin het namelijk aardig zat te worden dat iedereen een mening heeft over wanneer iets goed is voor je kind en wanneer nog eigenlijk helemaal niet. In de afgelopen maanden heb ik al heel snel geleerd naar mijn eigen gevoel te luisteren. Je kunt kinderen niet langs een meetlat leggen en continue vergelijken. Vind je het gek dat sommigen een trauma oplopen en het gevoel krijgen dat ze het nooit goed doen? Vanaf dag 1 moet je al aan het gemiddelde voldoen.

Dat begint al op het consultatiebureau: de groei en gewicht lijn. Vervolgens moeten ze een schema volgen met ontwikkelingen. Nou heb ik op het consultatiebureau heel erg mazzel dat mijn kleine meid haar leeftijd al ver vooruit is. Ze kruipt niet alleen, maar staat al los, heeft een uitstekende fijne motoriek (vooral wanneer ze iets niet mag) en drinkt zelfs al uit een rietje.  Puur uit nieuwsgierigheid zocht ik op Google of dat een beetje in lijn is met wat de meeste kinderen van 8 a 9 maanden doen. Nee dus. Hele verhandelingen op het internet waarom het wel of niet goed voor ze is. Waarschuwingen en horrorverhalen… Alles bij elkaar genomen kwam het erop neer dat het misschien soms beter is als ze ergens wat langer over doen. Wat wil je dan? Dat ik het mijn kleine monster ff laat lezen, zodat ze kan zien dat ze al die dingen nog helemaal niet hoort te doen? Of ze daar dan ook even mee wil wachten? Maar als dat überhaupt al zou kunnen, krijg je natuurlijk weer commentaar dat je kind al kan lezen…

Nee, ik ben van mening dat een kind zelf zijn of haar tempo wel aangeeft. De een is nou eenmaal sneller ergens mee dan de ander. Dat is de rest van een mensenleven zo en daarom is iedereen zo uniek. Poëtisch he?! En dat allemaal door een autostoeltje… die we trouwens nog niet gekocht hebben. Ze hadden de juiste kleur niet…

Zaterdagmiddag in diezelfde H&M, maar dan de kinderafdeling (2011): Dat is lang geleden meid, hoe is het met jou? Nee ik zoek geen kraamkado, ik ben mama inmiddels. Ja echt! D.? Dat is inmiddels mijn man! Uitgaan? Ja dat moeten we echt weer eens doen. Dat is al zooo lang geleden! Kan het me haast niet meer herinneren…

Als je een kind hebt is het een feit. Het leventje zoals het was is niet meer. Waar je je eerst alleen maar druk maakte over het weekend, geld verdienen en lol maken heb je er nu een zorg bij die al het andere overstijgt: een hulpeloos wezentje van je eigen vlees en bloed die je niet graag bij een ander achter laat zodat je heel egoïstisch zelf lol kunt maken. Ook al wordt dat na een half jaar misschien wel weer eens tijd…

Ja je leest het goed, ik ben er erg aan toe weer eens uit te gaan, me op te tutten, te flirten (ja, dat mag nog steeds als je getrouwd bent, je moet alleen je grenzen weten) en even heerlijk onbezorgd de dansvloer onveilig te maken met vriendinnen. Het punt is alleen dat het lijkt alsof ik de hele week  alleen maar bezig ben met eten geven en schoonmaken en dat ik aan het eind van die week behoorlijk uitgeput ben, terwijl ik amper kan verzinnen waarvan! Ben ik nou echt veranderd van feestbeest in burgertrutje? Het lijkt in ieder geval wel het omgekeerde verhaal van Assepoester.

Heel soms kijk ik om 12 uur (als ik eindelijk klaar ben met mijn was, strijk en stofdoek) dan ook voorzichtig om me heen of ik nergens zo’n kleine toverfee zie, die me voor heel even uit m’n werkkleren in een mooie baljurk tovert en me met pompoenkoets naar de discotheek brengt. Ik beloof om 4 uur thuis te zijn… echt waar! (We hebben het hier natuurlijk wel over een moderne Assepoester he.. )

Inmiddels is de roze wolk niet meer zo roze meer. Er zitten gaten in en door die gaten kijk je af en toe naar een keiharde, koude wereld. Neeee natuurlijk komt dat niet doordat mijn kind ook wel eens vervelend kan zijn. Dat is mijn allerliefste-kind-van-de-hele-wereld nooit! Ahum…

Nee dat komt eerder door mezelf. Ik mis af en toe het veilige gevoel wat ik had toen mijn kleine monster nog lekker in mijn buik aan het draaien en trappelen was. Het gevoel dat ik verantwoordelijk was voor een baby en niemand anders erbij kon. Altijd bij je, gezellig in je buik. Nu moet ik mijn wildebras soms achterlaten bij papa of oma’s… Iets wat me niet altijd even makkelijk afgaat moet ik eerlijk bekennen!

Maar, voor mijn kleine meid zal het vast fijn zijn. Iemand die alle tijd voor haar heeft en niet ook nog eens het perfecte huishouden wil hebben. Iemand die zich niet continue aan een schema wil houden en alles volgens het boekje wil doen. Yep, that’s me. Perfectionistisch till the bone! En yep… ik kom er nu achter dat je zo juist niet de perfecte moeder bent. De perfecte moeder is namelijk heel flexibel. Geen zin in slapen? Dan gaan we toch lekker spelen! Geen trek in je fruithapje? Dan krijg je ‘m vanmiddag wel! Daarom lijken oma’s altijd zo perfect. Die hebben na al die jaren hectisch leven door dat je ergens tijd voor moet maken als je er van wil genieten. En gelijk hebben ze!

Dus… tegen de tijd dat ik oma wordt kan ik ook rustig aan doen en genieten. Of zal ik er toch maar eerder van leren? Ik moet er niet aan denken dat ik later onderwerp van gesprek ben tussen mijn dochter en haar vriendinnen. ‘Mijn moeder? Dat is een echte controlfreak! Zoooo irritant!’

Werelds trouwens die iPhone. Mijn mini modelletje weet al heel goed dat er met telefoons foto’s en video’s gemaakt worden want ik hoef m’n telefoon maar te pakken of er verschijnt al een lach op haar gezicht. Heb al duizenden leuke foto’s and still counting… Wist je trouwens ook dat je de iPhone als babyfoon kunt gebruiken? Als camera of met een app. Maar dat allemaal terzijde.

Wat ik me afvraag is of het nou makkelijker is dan vroeger om in deze tijd een baby te hebben? Vroeger had je geen pauzeknop op je tv, waardoor je bij een huilend kind gewoon een groot gedeelte van je favoriete tv serie miste. Natuurlijk maakt dat je als moeder niets uit, want je kind komt voor jouw pleziertjes. maar eerlijk is eerlijk: het is toch wel verdomd makkelijk dat ik gewoon kan zien hoe de bad guy in Criminal Minds gepakt wordt door op pauze te drukken. Kun je gelijk die irritante reclames doorspoelen…

Aan de andere kant ben ik wel van mening dat een baby door de altijd in de buurt liggende telefoon wel aan aandacht moet inleveren op vroeger. Effe Facebook bekijken of Nu.nl en voor je het weet ben je weer 20 minuten verder. Terwijl je die tijd ook kan besteden met je kind op het speelkleed. Was dat vroeger nou echt anders? Of had je toen gewoon andere dingen die de aandacht van moeders opslokten? Ik weet in ieder geval dat ik mijn telefoon weg leg en laat liggen als ik thuis ben (behalve dan om foto’s te maken) spelen met je kind geeft meer voldoening dan als eerste het nieuws weten! Of ik moet Talking Gina  aanzetten, dat vind mijn dochter geweldig! En zo heb je natuurlijk nog veel meer leuke en leerzame dingen die dan weer wel te gebruiken zijn als moeder van deze tijd. Kijk maar eens op www.theiphonemom.com

Genoeg tips voor nu, ik ga weer even spelen met mijn kleine deugniet, die momenteel de simpelste speeltjes van 25 jaar oud leuker vind dan een hightech ultramoderne laptop voor baby’s….

Ik heb inmiddels 20 recommendations op mijn LinkedIn pagina staan. (Je zou haast denken dat ik wat kan!) maar aan al die recommendations heb je geen f*ck als je niet 24/7 beschikbaar bent…

Het lijkt wel of er geen markt is voor meiden zoals ik die naast een perfecte mama ook een perfecte werknemer willen zijn. Als je wat kan, wordt er van je verwacht dat je ook ambitieus bent, je kind opzij schuift en minimaal 60 uur in de week gaat werken. No offense aan de moeders die dat wel kunnen hoor, alleen maar respect! Alleen… ik ben zo niet. Terwijl ik wel degelijk wat te bieden heb op werkgebied. Kan dat dan nergens 3 of 4 dagen? Of misschien gecombineerd met thuis werken?

Ik heb veel te bieden hoor! Ik ben enthousiast, hardwerkend, perfectionistisch, creatief, vrolijk, accuraat en een doorzetter. Moet ik doorgaan? Ik weet wat over… social media, evenementen organiseren, communicatie, PR, marketing en dat allemaal nationaal en internationaal. Kortom, ik zou mezelf aannemen

Misschien moet ik dat maar doen, mezelf aannemen. Met andere woorden: voor mezelf beginnen. Durf ik dat?! Of ligt er toch nog ergens een leuke baan op me te wachten waar een fashionista met uitstekende social media skills helemaal blij van wordt. (Voor de duidelijkheid: dat ben ik dus he…!)

P(L)S: Mocht je een baan voor me weten óf het wel zien zitten me in te huren… let me know! http://nl.linkedin.com/in/stefanie85

Gelukkig ben ik hierin niet alleen. Manlief kan me soms zo vreemd aankijken als we wakker worden. Nee guys, dat komt niet doordat hij wakker schrikt en beseft dat er een walrus naast hem ligt te slapen… Als ik dan mijn ogen open zegtie heel zachtjes: ‘Goedemorgen bijna mama!’ Als ik hem dan glimlachend ‘bijna papa’ noem, gaan zijn ogen twinkelen en begint ie soms te giechelen als een puber. Mannen kunnen soms zo schattig zijn!

Sowieso moet ik even aanhalen dat er niet alleen aan de aanstaande moeder het een en ander verandert qua gedrag. Ook vaders in spé maken een metamorfose door. Waar voor het eerste canvasdoek in ons huis nog gewoon een schroef in de muur werd gepropt, wordt nu met uiterste precisie een olifantenknuffelhoofd aan de kinderkamerdeur opgehangen (compleet uitgemeten met waterpas en meetlint!) Ook zijn huishoudelijke taken ineens niet vervelend meer. Het gebeurt nog steeds op z’n mans, maar eerlijk is eerlijk: ik heb geen moment hoeven te klagen dat ik niet meer onder de bank kan stofzuigen. Zonder morren staat hubbie iedere zondag met Queen op de achtergrond en de stofzuiger in z’n hand in de woonkamer te dansen. De schat!

Ik kan dus rustig zeggen dat ik niet de enige ben die momenteel twee (of meerdere) kanten van mezelf kan laten zien. Nou denk (en hoop ik vooral) dat ik straks bij een kant blijf hangen en dat ik vanaf het moment dat de kleine uk er is alles vanzelfsprekend vind. Maar zou het zo ook werken bij mannen? Dattie vol liefde blijft stofzuigen en lijstjes en plankjes zonder zuchten perfect ophangt? Waarom heb ik hier nou het idee dat dát dan weer niet zo werkt bij mannen..?

Laatst zag ik deze reclame op tv. Het gaat over drie mannen die blijkbaar regelmatig naar de pedicure gaan en ook onder hun pak teenslippers dragen.
Eerst vond ik het een mislukte reclamegrap. Mannen bij de pedicure? Met watjes tussen hun tenen en french gemanicuurde teennagels?

Ook zie ik mannen bij de Rabobank of Robeco nou niet echt dagelijks teenslippers onder hun pak dragen. Mijn baas vind dat al redelijk not done bij vrouwen, laat staan dat de Rabo-baas dat goedkeurt bij zijn salesmen in pak!

Maar bij nader inzien, vind ik de inhoud van het spotje eigenlijk wel heel goed! Mannen moeten inderdaad deze heerlijke, goddelijke behandeling ondergaan! Niet voor het gevoel, want menig man die ik ken kan echt niet tegen gekriebel aan z’n voeten en vindt tenen maar een raar iets. Zelfs al maken we ze nog zo mooi met nagellak en nail-art (mannen met een teen fetish daargelaten). Nee, ik doel vooral op de mannen die zo rond half 6 hun voeten onder mijn neus duwen in de metro. Zweetvoeten met kalknagels en afgekloven teennagels welteverstaan in jawel… teenslippers! (er zijn dus bazen die het goedkeuren!)

Allereerst moet ik nog steeds heel erg wennen aan mannen met teenslippers aan. Al helemaal als het Birckenstocks zijn. Oké ze lopen lekker, maar mannen, als jullie onze voeten al amper kunnen verdragen, waarom moeten wij dan naar jullie vierkante poten in ziekenhuisslippers kijken??

Mannenvoeten zijn over het algemeen toch ook iets minder welgevormd dan vrouwenvoeten en hebben vaak rare vervormingen als middelste tenen die scheef staan, grote tenen die wel héél erg groot zijn vergeleken bij de rest en dan natuurlijk dikke zwarte haren die echt alle kanten op pieken. Ook zien mannen niet wanneer ze een kalknagel hebben en hebben ze op de een of andere manier áltijd wel ergens een bloedblaar (of komt dat dan weer door de pumps van de dames?) dus om ze nou pontificaal in teenslippers te willen steken buiten het strand? Ik weet nog niet of ik daar ooit aan ga wennen…

Maar goed, terug naar het onderwerp. Als dan zo’n man de metro in komt en z’n schimmeltenen met bloedblaren en kalk bespikkelde nagels in mijn blikveld zet, kan ik het niet nalaten om rillend en met een vertrokken mond en een luid hoorbaar ‘bah!’ duidelijk te maken dat zoiets not done is. (Sorry!)

Speciaal voor deze heren!
(mannen die wel aandacht besteden aan hun onderdanen:  I WORSHIP U!)
Onderga een voetbehandeling als je teenslippers fijn vind en zo niet, (draag dan geen sokken in je slippers want dat is helemaal lelijk) maar ga gewoon voor halve sokjes en coole sneakers (en nee, ook geen bootschoenen nee!!)

Aangezien ik een ramp ben met het op tijd uitgeven van bonnen, hing deze al geruime tijd op het magneetbord bij ons in de gang. Met nog 10 dagen houdbaarheid te gaan (!) en een feestelijke reden om eens lekker uit eten te gaan (manlief heeft een nieuwe baan), vond ik het wel tijd een reservering te maken…

Op naar een restaurant waar we allebei nog nooit van gehoord hadden. Om er zeker van te zijn dat we juist gekleed zouden zijn (en omdat het een beetje feest is) had ik mijn little black dress aan (altijd goed) en hij een bijpassend overhemd. Eenmaal bij het restaurant bleek dat we de juiste keuze hadden gemaakt qua kleding. Zoals manlief juist opmerkte was het ‘poepsjieke sjit!’ waar we duidelijk de gemiddelde leeftijd omlaag haalden. Grijze watergolven en donkerrode spencers alom!

Aan onze tafel werd ons vermoeden extra bevestigd toen de serveerster ons een amuse opdiende. Ik keek mijn man aan en zonder iets te zeggen seinden we naar elkaar dat dit hoogst waarschijnlijk een avond was die leuker en lekkerder af zou lopen… in de MacDonalds!
De amuse van eiersalade en truffel was verorberd toen de kaart ons gepresenteerd werd. ‘Sjezus, is dit Nederlands?’ Manlief heeft het duidelijk nog minder op hete-aardappel-in-de-keel restaurants dan ik. Per gang keuze uit ongeveer 5 gerechten, waarvan er 4 niet te ontcijferen waren. Dan maar aan het einde beginnen: toetjes!! Gelukkig was de keuze daarin snel gemaakt. Tartaar (wat ik vertaal als taartje) van mango met een bombe (bommetje?) van witte chocolade parfait (soort van ijs dus?).

Op naar het hoofdgerecht. Gekonfijte eendenbout… oesterzwam… Ah! Ik herken het woord lasagne! Pfff, twee van de drie uitgekozen! Nu het voorgerecht nog. Soep is altijd veilig, maar knoflooksoep is niet mijn ding. Ook de schuimige gevogeltebouillon klinkt niet aantrekkelijk. Dan maar noedelsoep met een sesamkonijntje (?). Ik vraag me toch sterk af wat er mis is met een gewoon tomatensoepje?

Manlief is tot exact dezelfde conclusies gekomen als ik, dus samen gaan we de verrassingen die komen gaan tegemoet zien. Ik neem maar een wijntje om alvast wat smaakpapillen te doden.

Na 10 minuten fluisterend met elkaar gepraat te hebben (harder praten is gezien de blikken duidelijk not done), het bestek van buiten naar binnen geteld te hebben, de irritante achterbuurman wel 12 keer hebben horen rochelen en een wedje gelegd te hebben hoe oud hij zou zijn, kwam de serveerster ons de soep brengen. Ik kon met moeite mijn lachen inhouden op het moment dat mijn man zijn eerste lepel naar zijn mond wilde brengen. Aan zijn lepel hing iets wat het beste te omschrijven is als zeewier gemixt met de rochel van de achterbuurman! 

Dat het voorgerecht nou niet echt een succes was, zou vergeven kunnen worden als het hoofdgerecht een echte lekkere hap zou zijn. Lekker was het wel en een hap ook. Maar meer dan één hap was het niet! En dat voor 20 euro! Eten rijke mensen niet?

Het nagerecht dan? We hadden alle woorden uit het menu onthouden, maar vonden het toch gewoon witte chocolade-ijs met mangostukjes. Dit was dan wel weer echt lekker! Lekker gewoon vooral.
Manlief z’n ogen vroegen vervolgens: ‘klaar? Dan kunnen we weg hier!’ O wat waren we vervolgens blij dat we een bon hadden. We vonden de waarde van 70 euro in eerste instantie behoorlijk riant voor een diner voor twee, maar bij het zien van de rekening bleek dat we nog een kleine 20 euro bij moesten leggen. Het ergste van alles is dat we allebei nog steeds trek hadden!

Om nou niet meteen als echte Sjonny en Anita naar de Mac te racen (die trouwens om de hoek zat, toeval? Of eten omaatjes geen Big Mac meer?) haasten we ons bedeesd naar huis….

…waar binnen 5 minuten de eerste zak paprikachips open werd gescheurd! Volgende keer gewoon weer naar de Beer!

_ _ _
Wordt lid van Stefanie Schrijft op hyves!
Of abonneer je op www.stefanieschrijft.wordpress.com
Op Twitter geupdate worden kan ook! www.twitter.com/StefanieLvW

Helaas duurt dat ‘wennen’ door mijn blonde haar en lichte huid altijd een maand of 3, zodat er pas eindelijk kleur op komt als de zomer weer bijna voorbij is, maar… je moet ergens beginnen! Na een minuut of 10 in de zon te hebben gezeten bedenk ik me dat ik dit jaar al vroeg ga beginnen met mijn ‘varken aan het spit’ methode. Dat betekent na 10 minuten draaien, anders zien mijn benen er binnen de kortste keren uit als een spekkie (geel aan de ene kant, roze -rood- aan de andere). Hoe sneller ik namelijk mooie egaal gekleurde benen ontwikkel, des te sneller ben ik van de opvallende blauwe plekken af die ik overhou aan mijn favo hobby (met paal!), waar jullie al eerder over hebben kunnen lezen. 

Na 10 minuten ook de achterkant van mijn benen de kans te hebben gegeven wat van de eerste zonnestralen op te vangen worden mijn ogen loom. De eerste warmte van het jaar heeft zijn welbekende (heerlijke) uitwerking en zorgt ervoor dat ik in slaap dreig te vallen. In paniek proberen mijn hersenen me te waarschuwen: niet doen, niet doen! Alarm! Pas nou op… maar het is al te laat. Drie kwartier later schrik ik wakker uit mijn droom van stralende lange bruine benen onder die beeldige nieuwe witte strandjurk… mijn benen zijn niet bruin maar zo rood als een kreeft!! Hoe kan dat van een lentezonnetje?!
Niet alleen zijn ze rood, het is ook nog eens helemaal niet gelijkmatig verdeeld. Alsof ik verkeerd heb gesmeerd met een zelfbruiningscrême die niet bruin maar rood smeert.

Help, ik ben een blauwgespikkeld spekkie met strepen!!!

Ik kan er niets aan doen! Ik weet gewoon soms niet of rechts links is of links rechts, snap je? In de spiegel lijkt het vaak goed te gaan. Maar dan kun je je ook makkelijk vergissen natuurlijk. Want is rechts nou links in je spiegelbeeld of blijft het rechts? Daar heb je het al, heel verwarrend! Zelfs niet-blontjes schijnen dit te hebben, vriendin E. vertelde me dat ze haar linkerhand herkent aan een moedervlek op haar duim. Die heeft ze links wel maar rechts niet. Had ik dat maar…!

Manlief heeft echter een minder charmante manier om weer eens duidelijk te maken dat ik fout zit in welke kant nou links is. De ‘L’ van Loser is gauw gemaakt, maar zelfs daar raak ik van in de war. Wanneer staat die L nou de goede kant op als je die met je vingers voor je voorhoofd houdt? Moet je dan je linkerhand of je rechterhand gebruiken? Welke was ook alweer links?

Dit ‘syndroom’ heb ik al mijn hele leven. Ik wijt het aan het feit dat ik al kon dansen voordat ik goed kon praten en in de balletzaal heb geleerd wat links en rechts is. Inderdaad: in de spiegel dus. Op zich heb ik er toen ik klein was ook niet zo veel last van gehad. Dan vind men het nog grappig als je de foute kant op rent in de supermarkt als je moeder roept: ‘ik sta hier rechts!’  Bij je rijlessen later  is het echter minder leuk als je keer op keer verkeerd rijdt als de instructeur aangeeft: ‘hier links!’ en jij doodleuk een fietspad inrijdt. Hij zei toch links? Of is dit niet links? O oh… verkeerde links.

Hoogtepunt is toch wel een hond die heeft geleerd wat links en rechts is en die me dan ook heel vragend aan kan kijken als ik op het veldje roep ‘links jongen, naar links’ omdat ik eerst boos wil worden dat mijn hond weer eens niet luister voordat ik besef dat hij al vijf minuten braaf rechts van me zit te wachten. Mijn links was ook hier natuurlijk weer eens rechts!

Goed, ik wacht dus nu in spanning af: ben ik gek? Ben ik met mijn 24 jaar verdoemd nooit meer te leren wat links en rechts is? Of is dit iets wat vaker voorkomt? Is er misschien zelfs een bijeenkomst van dit soort mensen ergens? Ik meld me graag aan! ‘Hoi, mijn naam is Stefanie en ik heb problemen met mijn linker rechts…’